M5:3683 — هفت سال ایوب با صبر و رضا / در بلا خوش بود با ضیف خدا

مولانا در این بخش از مثنوی، افکار و احوال ناخوشایندی را که به دل انسان وارد می‌شود، به «مهمانان الهی» تشبیه می‌کند. او معتقد است همان‌طور که از مهمان باید به نیکی پذیرایی کرد، باید با غم‌ها و سختی‌ها نیز با رضایت و گشاده‌رویی برخورد کرد، زیرا این‌ها فرستادگان حق هستند و برای رشد روحانی ما آمده‌اند.

برای اثبات این دیدگاه، مولانا به داستان قرآنی حضرت ایوب استناد می‌کند. ایوب (ع) سال‌ها به بیماری سخت و از دست دادن فرزندان و دارایی مبتلا شد، اما هرگز شکوه نکرد و این مصیبت را «ضیف خدا» یا مهمان الهی می‌دانست. او با این «مهمان» ناخوانا اما محترم، با صبر و رضا رفتار کرد. خوش بودن او در دل بلا، به معنای بی‌دردی نبود، بلکه به معنای رضایت قلبی از تقدیر الهی و درک این نکته بود که این رنج، وسیله‌ای برای تقرب به خداوند است.

این بیت، الگوی نهایی برخورد با رنج را به سالک نشان می‌دهد: نه تنها تحمل کردن، بلکه «خوش بودن» و گرامی داشتن آن به عنوان یک امانت و پیام از سوی معشوق ازلی. این همان مقامی است که در آن، سالک از شکایت فراتر رفته و در دل هر سختی، لطفی پنهان از جانب خداوند می‌بیند و با آن به شیوه‌ای کریمانه و عاشقانه روبرو می‌شود.