M5:3700 — زهر آمد انتظار اندر چشش / دایما در مرگ باشی زان روش

مولانا در این بخش از مثنوی، افکار و به‌ویژه افکار غم‌انگیز را به مهمانانی تشبیه می‌کند که به دل انسان وارد می‌شوند. او توصیه می‌کند که به جای بی‌اعتنایی به این «مهمان» و منتظر ماندن برای رفتن او و آمدنِ یک فکر یا حال بهتر، باید همین فکرِ حاضر را «اصل» و اساس قرار داد و با تمام وجود با آن روبرو شد.

این بیت، نتیجهٔ رویکرد مخالف را بیان می‌کند: اگر انسان فکرِ فعلی را فرعی و بی‌اهمیت بداند و چشم به راهِ «اصل» (یعنی یک حال خوب یا فکر شادی‌بخش) بماند، دچار «انتظار» می‌شود. مولانا این انتظار را به زهری تشبیه می‌کند که چشیدنش انسان را ذره‌ذره از بین می‌برد. زندگی در حالت انتظار، زندگی نیست، بلکه یک «مرگ دائمی» است؛ نوعی جان کندنِ پیوسته که در آن فرد نه در لحظهٔ حال زندگی می‌کند و نه به آن آیندهٔ موهوم می‌رسد. پیام اصلی این است که پذیرش کامل لحظهٔ حال، حتی اگر دشوار باشد، راه رهایی از عذاب انتظار است.