قرائت› دفتر ۶› بخش ۶ - صبر فرمودن خواجه مادر دختر را کی غلام را زجر مکن من او را بیزجر ازین طمع باز آرم کی نه سیخ سوزد نه کباب خام ماند› بیت ۲۸۹
M6:289 — تا خیال و فکر خوش بر وی زند / فکر شیرین مرد را فربه کند
M6:289
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
این کار را میکنیم تا امید و افکار مثبت در او زنده شود، زیرا اندیشههای دلپذیر و امیدوارکننده، به انسان نیروی جسمی و روحی میبخشد و او را سر حال میآورد.
این بیت بخشی از راهکار درمانی خواجه برای غلام بیمارش است. غلام از عشق دختر خواجه بیمار و نحیف شده است. خواجه به جای تنبیه، روشی روانشناختی را پیشنهاد میکند: به غلام امید وصال بدهید تا حالش خوب شود.
مولانا در اینجا به یک اصل مهم روانتنی اشاره میکند: تأثیر مستقیم افکار و حالات روحی بر جسم. «فکر شیرین» یا همان امید و خیال خوش، میتواند تأثیری واقعی و فیزیکی بر بدن بگذارد و فرد را «فربه» کند. «فربه» در اینجا صرفاً به معنای چاقی نیست، بلکه به معنای سلامت، سرزندگی، و قوی شدن است. همانطور که در ابیات بعدی میآید، این «فربهی» با فربهی حیوانی که از علف است، فرق دارد؛ این نیرویی است که از عزت، شرف و خبر خوش به آدمی میرسد.
بنابراین، خواجه معتقد است که با تزریق امید و خیال خوش به ذهن غلام، میتواند او را از بستر بیماری بلند کند. این بیت، قدرت شفابخش امید و تأثیر اندیشه بر سلامت جسم را به زیبایی بیان میکند.
- بر وی زند
- به او روی آورد، به سراغش بیاید
- فربه
- چاق، تنومند، قوی، سالم و سر حال
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.