قرائت دفتر ۶ بخش ۹۴ - آمدن جعفر رضی الله عنه به گرفتن قلعه به تنهایی و مشورت کردن ملک آن قلعه در دفع او و گفتن آن وزیر ملک را کی زنهار تسلیم کن و از جهل تهور مکن کی این مرد میدست و از حق جمعیت عظیم دارد در جان خویش الی آخره بیت ۳۰۵۴

M6:3054 — در رخی بنهد شعاع اختری / که شود شاهی غلام دختری

در رخی بنهد شعاع اختریکه شود شاهی غلام دختری
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی

M6:3054

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — برگرفته از درس‌گفتارهای ضبط‌شدهٔ مثنوی او

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: در چهره‌ای، فروغ ستاره‌ای می‌نهد، که پادشاهی بندهٔ دختری می‌شود.

معنا: مولانا می‌گوید خداوند با نهادن جلوه‌ای از زیبایی، حتی به قدر فروغ یک ستاره، در چهره‌ای می‌تواند چنان جذبه‌ای بیافریند که پادشاهان قدرتمند نیز در برابر آن سر تعظیم فرود آورند و بنده شوند.

شرح

مولانا در این بیت به وضوح بر قدرت مطلق خداوند در اعطای صفات تأکید می‌کند. می‌گویم که خداوند «مالک‌الملک» است و هر آنچه در جهان رخ می‌دهد، از ارادهٔ او نشأت می‌گیرد. اوست که می‌تواند قوت شیر را بر گلهٔ گورخران جاری کند، همان‌طور که سلطنت حسن را به یوسفی می‌دهد که زیبایی‌اش چون آب باران لطیف است.

اینجا، مولانا از «شعاع اختری» سخن می‌گوید، نه فروغ خورشید؛ یعنی حتی تابشی اندک، به قدر یک ستاره، از جمال الهی که در چهره‌ای نهاده شود، می‌تواند چنان جذبه‌ای بیافریند که تمامی قدرت‌های دنیوی در برابر آن تسلیم شوند. یک پادشاه با تمام شوکت و سپاهش، در برابر جمال دختری بنده و غلام می‌گردد.

این صرفاً یک تصویر شاعرانه نیست؛ تاریخ هم از این گونه حقایق گواهی می‌دهد. من خود داستان ناپلئون را به یاد می‌آورم که با وجود جهان‌گشایی‌های بزرگش، در برابر ژوزفین، معشوق خود، تا چه اندازه ذلیل و افتاده بود. این نشان می‌دهد که نیروی زیبایی، وقتی که از منبع الهی سرچشمه می‌گیرد، تا چه اندازه می‌تواند بر قوی‌ترین اراده‌های بشری غلبه کند و معادلات قدرت را به هم زند.

این جلوهٔ زیبایی در رخ، تنها یکی از صور تجلی نور الهی است. مولانا در ادامه می‌گوید که همین نور می‌تواند در سینهٔ مردان خدا چون یوسف و موسی نیز قرار گیرد، که هم در صورت آن‌ها متجلی بود و هم در ذات‌الصدورشان، یعنی در سینه‌هایشان، به شکل علم و وحی الهی. اما این بیت به‌طور خاص بر جنبهٔ فراگیر و غالب زیبایی ظاهری که منشأ الهی دارد، تمرکز می‌کند؛ قدرتی که شاهان را به بندگی می‌کشد. این است عظمت حق که از هیچ، همه چیز را می‌آفریند و از یک شعاع ستاره‌ای، سلطنت‌ها را بر هم می‌زند.

نکات کلیدی

  • منشأ حقیقی زیبایی، قدرت مطلق الهی است.
  • جذبهٔ جمال، حتی به اندازهٔ فروغ ستاره‌ای، می‌تواند بر قوی‌ترین سلطنت‌های دنیوی غلبه کند.
  • مولانا با مثال‌های تاریخی (چون ناپلئون و ژوزفین) نشان می‌دهد که این قدرت زیبایی واقعیت دارد.
  • زیبایی ظاهری، یکی از اشکال تجلی نور الهی است که اراده‌ها را مسخر می‌کند.
  • این بیت، عظمت خلقت و تدبیر خداوند را در کوچک‌ترین جلوه‌ها یادآور می‌شود.

Sources: d6-s68 · 01:02:34 d6-s68 · 01:05:02 d6-s68 · 01:07:16

به زبانِ تو — AI

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.