دیوان شمس› غزل ۱۰۱۰› بیت ۷ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۰۱۰
- هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد آب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد
G1010:7
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 من رای درا تلالا نوره وسط الفؤاد·بیننا و بینه قبل التجلی الف واد
- 2 جاء من یحیی الموات و الرمیم و الرفات·ایها الاموات قوموا و ابصروا یوم التناد
- 3 طارت الکتب الکرام من کرام کاتبین·ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد
- 4 جاءنا میزاننا کی تختبر اوزاننا·ربنا اصلح شأننا أَو جُد بعفوٍ یا جواد
- 5 اضحکوا بعد البکا یا نعم هذ المشتکا·قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
- 6 پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد·ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
- 7 هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد·آب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد
- 8 خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست·چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد
ganjoor: sh1010 · public domain