دیوان شمس غزل ۱۲۳۵ بیت ۷ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۳۵

  1. ز رویش شکر گویم یا ز خویش که کفو او نمی‌بیند جهانش

G1235:7

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 نگاری را که می‌جویم به جانش·نمی‌بینم میان حاضرانش
  2. 2 کجا رفت او میان حاضران نیست·در این مجلس نمی‌بینم نشانش
  3. 3 نظر می‌افکنم هر سو و هر جا·نمی‌بینم اثر از گلستانش
  4. 4 مسلمانان کجا شد نامداری·که می‌دیدم چو شمع اندر میانش
  5. 5 بگو نامش که هر کی نام او گفت·به گور اندر نپوسد استخوانش
  6. 6 خنک آن را که دست او ببوسید·به وقت مرگ شیرین شد دهانش
  7. 7 ز رویش شکر گویم یا ز خویش·که کفو او نمی‌بیند جهانش
  8. 8 زمینی گر نیابد شکل او چیست·که می‌گردد در این عشق آسمانش
  9. 9 بگو القاب شمس الدین تبریز·مدار از گوش مشتاقان نهانش

ganjoor: sh1235 · public domain