دیوان شمس غزل ۱۲۵۰ بیت ۵ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۵۰

  1. نوح وقتیست که عشق ابدی کشتی اوست گر جهان زیر و زبر کرد به طوفان رسدش

G1250:5

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش·وگر از غمزه جادو برد ایمان رسدش
  2. 2 لشکر دیو و پری جمله به فرمان ویند·با چنین عز و شرف ملک سلیمان رسدش
  3. 3 صد هزاران دل یعقوب حزین زنده بدوست·کر و فر شرف یوسف کنعان رسدش
  4. 4 لب عیسی صفتش مرده به دم زنده کند·گر پرد با پر جان جانب کیوان رسدش
  5. 5 نوح وقتیست که عشق ابدی کشتی اوست·گر جهان زیر و زبر کرد به طوفان رسدش
  6. 6 عشق او گرد برانگیخت ز دریای عدم·ید بیضا و عصایی شده ثعبان رسدش
  7. 7 جملگی تشنه دلان قوت از او می‌یابند·با چنین لقمه دهی شهرت لقمان رسدش

ganjoor: sh1250 · public domain