متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 از آن باده ندانم، چون فنایم·از آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم
2. 2 زمانی قعر دریایی درافتم·دمی دیگر چو خورشیدی برآیم
3. 3 زمانی از من آبستن جهانی·زمانی چون جهان خلقی بزایم
4. 4 چو طوطیْ جانْ شِکر خاید به ناگه·شوم سرمست و طوطی را بخایم
5. 5 به جایی درنگنجیدم به عالم·بجز آن یارِ بی‌جا را نشایم
6. 6 منم آن رندِ مستِ سخت شیدا·میانِ جمله رندان‌ْ هایْ هایم
7. 7 مرا گویی: «چرا با خود نیایی؟!»·تو بنما خود که تا با خود بیایم
8. 8 مرا سایه‌یْ هُما چندان نوازد·که گویی سایه او شد من هُمایم
9. 9 بدیدم حُسن را سرمست می‌گفت:·«بلایم من، بلایم من، بلایم»
10. 10 جوابش آمد از هر سو ز صد جان·تُرایم من، تُرایم من، تُرایم
11. 11 تو آن نوری که با موسی همی‌گفت·«خدایم من، خدایم من، خدایم»
12. 12 بگفتم: «شمس تبریزی! کِیی؟» گفت:·«شمایم من، شمایم من، شمایم»