دیوان شمس› غزل ۱۹۵› بیت ۵ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۹۵
- بخشد بتِ نهانی هر پیر را جوانی زان آشیان جانی اینست ارغوان را
G195:5
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را·چون با زنی برانی سستی دهد میان را
- 2 زیرا جماعِ مرده تن را کند فسرده·بنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را
- 3 میران و خواجگانشان پژمرده است جانْشان·خاکِ سیاه بر سر، این نوع شاهدان را
- 4 دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینی·پرنور کرده از رخ آفاقِ آسمان را
- 5 بخشد بتِ نهانی هر پیر را جوانی·زان آشیان جانی اینست ارغوان را
- 6 خامش کنی وگر نی بیرون شوم از این جا·کز شومیِ زبانت میپوشد او دهان را
ganjoor: sh195 · public domain