G2:3 — غزل شمارهٔ ۲ · دیوان شمس

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲

افلاکْ از تو سرنگون، خاک از تو چونْ دریایِ خون ماهَت نخوانم، ای فُزون از ماه‌ها و سال‌ها

G2:3

به زبانِ تو

آسمان‌ها از هیبت تو واژگون و زمین از عشق تو چون دریایی از خون است.تو را ماه نمی‌خوانم، زیرا تو از ماه‌ها و سال‌ها و هرچه در قید زمان است، برتری.

عظمت تو تمام ارکان هستی، از آسمان تا زمین را به آشوب و هیجان کشانده است و تو وجودی فراتر از زمان و هر پدیده محدود و شناخت‌پذیری هستی.

ai-draft · gemini-2.5-pro

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

افلاکْجمع «فلک»؛ آسمان‌ها.سرنگونواژگون، زیر و رو.فُزونبیشتر، برتر.

ganjoor: sh2 · public domain