دیوان شمس غزل ۲۱۲۹ بیت ۴ → قبلی

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۱۲۹

  1. سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِ تَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟

G2129:4

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون·طَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
  2. 2 سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَا·أَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
  3. 3 یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍ·نَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
  4. 4 سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِ·تَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟

ganjoor: sh2129 · public domain