دیوان شمس› غزل ۲۱۶۷› بیت ۷ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۱۶۷
- دو چشمم خیره در رویت گهی چوگان گهی گویت توی حیران توی چوگان توی دو چشم روشن تو
G2167:7
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 دل آتش پذیر از توست برق و سنگ و آهن تو·مرا سیران کجا باشد مرا تحویل و رفتن تو
- 2 بدیدم بیتو من خود را تو دیدی بیخودم هم تو·به زیر خاک دررفتم نرفتم من بیا من تو
- 3 اگر گویم تو میگویی من آن ظلمت ز خود بینم·از آن ظلمت که میگریم سری چون ماه برزن تو
- 4 گریبانم دریدستم ز خود دامن کشیدستم·که تا گیری گریبانم کشی از مهر دامن تو
- 5 گریبانم دریدی تو و دامانم کشیدی تو·کدامم من چه نامم من مرا جان تو مرا تن تو
- 6 پشیمانم پشیمانم پشیمان تو پشیمان تو·چو سوسن صد زبانم من زبان و نطق و سوسن تو
- 7 دو چشمم خیره در رویت گهی چوگان گهی گویت·توی حیران توی چوگان توی دو چشم روشن تو
- 8 به یک اندیشه حنظل را کنی بر من چو صد شکر·به یک اندیشه شکر را کنی چون زهر دشمن تو
- 9 توی شکر توی حنظل توی اندیشه مبدل·توی مور و سلیمان تو توی خورشید و روزن تو
- 10 بدم من کافر احول شدم توحید را اکمل·توی احول کن کافر توی ایمان و مؤمن تو
ganjoor: sh2167 · public domain