متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 بربند دهان از نان کآمد شکر روزه·دیدی هنر خوردن بنگر هنر روزه
2. 2 آن شاه دو صد کشور تاجیت نهد بر سر·بربند میان زوتر کآمد کمر روزه
3. 3 زین عالم چون سجین برپر سوی علیین·بستان نظر حق بین زود از نظر روزه
4. 4 ای نقره باحرمت در کوره این مدت·آتش کندت خدمت اندر شرر روزه
5. 5 روزه نم زمزم شد در عیسی مریم شد·بر طارم چارم شد او در سفر روزه
6. 6 کو پر زدن مرغان کو پر ملک ای جان·این هست پر چینه و آن هست پر روزه
7. 7 گر روزه ضرر دارد صد گونه هنر دارد·سودای دگر دارد سودای سر روزه
8. 8 این روزه در این چادر پنهان شده چون دلبر·از چادر او بگذر واجو خبر روزه
9. 9 باریک کند گردن ایمن کند از مردن·تخمه اثر خوردن مستی اثر روزه
10. 10 سی روز در این دریا پا سر کنی و سر پا·تا دررسی ای مولا اندر گهر روزه
11. 11 شیطان همه تدبیرش و آن حیله و تزویرش·بشکست همه تیرش پیش سپر روزه
12. 12 روزه کر و فر خود خوشتر ز تو برگوید·دربند در گفتن بگشای در روزه
13. 13 شمس الحق تبریزی هم صبری و پرهیزی·هم عید شکرریزی هم کر و فر روزه