دیوان شمس غزل ۲۳۴۶ بیت ۹ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۴۶

  1. تجلی ربه نی کم ز کوهی بخوان بر خود مخوان این را فسانه

G2346:9

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 مکن راز مرا ای جان فسانه·شنیدستی مجالس بالامانه
  2. 2 شنیدستی که الدین النصیحه·نصیحت چیست جستن از میانه
  3. 3 شنیدستی که الفرقه عذاب·فراقش آتش آمد با زبانه
  4. 4 چو لا تاسو علی ما فات گفته‌ست·نمی‌ارزد به رنج دام دانه
  5. 5 چو فرموده‌ست حق کالصلح خیر·رها کن ماجرا را ای یگانه
  6. 6 هلا برجه که ان الله یدعوا·غریبی را رها کن رو به خانه
  7. 7 رها کن حرص را کالفقر فخری·چرا می ننگ داری زین نشانه
  8. 8 چو ره بگشاد ابیت عند ربی·چه باشد گر کم آید خشک نانه
  9. 9 تجلی ربه نی کم ز کوهی·بخوان بر خود مخوان این را فسانه
  10. 10 خدا با توست حاضر نحن اقرب·در آن زلفی و بی‌آگه چو شانه
  11. 11 ولی زان زلف شانه زنده گردد·بخوان قرآن نسوی تا بنانه
  12. 12 چو گفته‌ست انصتو ای طوطی جان·بپر خاموش و رو تا آشیانه

ganjoor: sh2346 · public domain