دیوان شمس غزل ۲۳۵۲ بیت ۵ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۵۲

  1. برخیز و به زه کن آن کمان را ماییم کمان و باده چون زه

G2352:5

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 یک جام ز صد هزار جان به·برخیز و قماش ما گرو نه
  2. 2 ما از خود خویش توبه کردیم·ما هیچ نمی‌رویم از این ده
  3. 3 یک رنگ کند شراب ما را·تا هر دو یکی شود که و مه
  4. 4 درویش ز خویشتن تهی شد·پر ده تو شراب فقر پر ده
  5. 5 برخیز و به زه کن آن کمان را·ماییم کمان و باده چون زه
  6. 6 برجای بماند عقل پرفعل·این است سزای پیر فربه
  7. 7 ما غم نخوریم خود کی دیده‌ست·تو بار کشی و او کند عه
  8. 8 بگریز ز غم به سوی شه رو·وز خانه عاریت برون جه

ganjoor: sh2352 · public domain