متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموخته·جان‌ها را شیوه‌های جان فزا آموخته
2. 2 هر چه در عالم دری بسته‌ست مفتاحش توی·عشق شاگرد تو است و درگشا آموخته
3. 3 از برای صوفیان صاف بزم آراسته·وانگهانی صوفیان را الصلا آموخته
4. 4 وز میان صوفیان آن صوفی محبوب را·سر معشوقی مطلق در خلاء آموخته
5. 5 و آن دگر را ز امتحان اندر فراق انداخته·سر سر عاشقانش در بلا آموخته
6. 6 عشق را نیمی نیاز و نیم دیگر بی‌نیاز·این اجابت یافته و آن خود دعا آموخته
7. 7 پیش آب لطف او بین آتشی زانو زده·همچو افلاطون حکمت صد دوا آموخته
8. 8 با دعا و با اجابت نقب کرده نیم شب·سوی عیاران رند و صد دغا آموخته
9. 9 پرجفایانی که ایشان با همه کافردلی·مر وفا را گوش مالیده وفا آموخته
10. 10 زخم و آتش‌های پنهانی است اندر چشمشان·کاهنان را همچو آیینه صفا آموخته
11. 11 جمله ایشان بندگان شمس تبریزی شده·در تجلی‌های او نور لقا آموخته