دیوان شمس غزل ۲۳۸۷ بیت ۴ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۸۷

  1. شرط است بی‌قراری با آهوی تتاری ترک خطا چو آمد ای بس خطای توبه

G2387:4

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه·با آن جمال و خوبی آخر چه جای توبه
  2. 2 هم زهد برشکسته هم توبه توبه کرده·چون هست عاشقان را کاری ورای توبه
  3. 3 چون از جهان رمیدی در نور جان رسیدی·چون شمع سر بریدی بشکن تو پای توبه
  4. 4 شرط است بی‌قراری با آهوی تتاری·ترک خطا چو آمد ای بس خطای توبه
  5. 5 در صید چون درآید بس جان که او رباید·یک تیر غمزه او صد خونبهای توبه
  6. 6 چون هر سحر خیالش بر عاشقان بتازد·گرد غبار اسبش صد توتیای توبه
  7. 7 از باده لب او مخمور گشته جان‌ها·و آن چشم پرخمارش داده سزای توبه
  8. 8 تا باغ عاشقان را سرسبز و تازه کردی·حسنت خراب کرده بام و سرای توبه
  9. 9 ای توبه برگشاده بی‌شمس حق تبریز·روزی که ره نماید ای وای وای توبه

ganjoor: sh2387 · public domain