دیوان شمس غزل ۲۹۴۵ بیت ۷ → قبلی

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۹۴۵

  1. ای دل خدا کسی را دانی چه سان فریبد آخر تو جملگان را خود از خدا فریبی

G2945:7

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 ای حیله‌هات شیرین تا کی مرا فریبی·آن را که ملک کردی دیگر چرا فریبی
  2. 2 اما چو جمله عالم ملک تو است کلی·بیرون ز ملکت خود دیگر که را فریبی
  3. 3 داوود را فریبی در دام ملک و دولت·و ایوب را دگرگون اندر بلا فریبی
  4. 4 آن را به دانه بردی وین را به دام بردی·آن دام دانه شد چون تو خوش لقا فریبی
  5. 5 فرعون عالمی را بفریبد و نداند·کان خاین دغا را هم در دغا فریبی
  6. 6 ای کمترین فریبت صد خونبهای صیدان·ای پربها که او را تو بی‌بها فریبی
  7. 7 ای دل خدا کسی را دانی چه سان فریبد·آخر تو جملگان را خود از خدا فریبی

ganjoor: sh2945 · public domain