متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری·دلت بمیرد و خوی فسردگان گیری
2. 2 گر آفتاب جهانی چو ابر تیره شوی·وگر بهار نوی مذهب خزان گیری
3. 3 چو کاسه تا تهیی تو بر آب رقص کنی·چو پر شدی به بن حوض و جو مکان گیری
4. 4 خدای داد دو دستت که دامن من گیر·بداد عقل که تا راه آسمان گیری
5. 5 که عقل جنس فرشته‌ست سوی او پوید·ببینیش چو به کف آینه نهان گیری
6. 6 بگیر کیسه پرزر باقرضواالله آی·قراضه قرض دهی صد هزار کان گیری
7. 7 به غیر خم فلک خم‌های صدرنگ است·به هر خمی که درآیی از او نشان گیری
8. 8 ز شیر چرخ گریزی به برج گاو روی·خری شوی به صفت راه کهکشان گیری
9. 9 وگر تو خود سرطانی چو پهلوی شیری·یقین ز پهلوی او خوی پهلوان گیری
10. 10 چو آفتاب جهان را پر از حیات کنی·چو زین جهان بجهی ملک آن جهان گیری
11. 11 برآ چو آب ز تنور نوح و عالمگیر·چرا تنور خبازی که جمله نان گیری
12. 12 خموش باش و همی‌تاز تا لب دریا·چو دم گسسته شوی گر ره دهان گیری