دیوان شمس› غزل ۳۰۵۹› بیت ۷ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۰۵۹
- ملول و تیره شدی مر صفاش را چه گنه نبات را چه جنایت چو سرکه آشامی
G3059:7
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی·که عشق سلطنت است و کمال و خودکامی
- 2 پلنگ عشق چه ترسد ز رنگ و بوی جهان·نهنگ فقر چه ترسد ز دوزخ آشامی
- 3 چگونه باشد عاشق ز مستی آن می·که جام نیز ز تیزیش گم کند جامی
- 4 چه جای خاک که بر کوه جرعهای برریخت·هزار عربده آورد و شورش و خامی
- 5 تو جام عشق چه دانی چو شیشه دل باشی·تو دام عشق چه دانی چو مرغ این دامی
- 6 ز صاف بحر نگویم اگر کفش بینی·مثال زیبق بر هیچ کف نیارامی
- 7 ملول و تیره شدی مر صفاش را چه گنه·نبات را چه جنایت چو سرکه آشامی
- 8 که خاک بر سر سرکا و مرد سرکه فروش·که شهد صاف ننوشد ز تیره ایامی
- 9 به من نگر که در این بزم کمترین عامم·ز بیخودی نشناسم ز خاص تا عامی
ganjoor: sh3059 · public domain