دیوان شمس غزل ۳۱۱۴ بیت ۵ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

  1. اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوست زین حشر بی‌خبرند این مردم حشری

G3114:5

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری·نیکو نگر که منم آن را که می‌نگری
  2. 2 من نزل و منزل تو من برده‌ام دل تو·گر جان ز من بِبُری واللَّه که جان نَبَری
  3. 3 این شمع و خانه منم این دام و دانه منم·زین دام بی‌خبری چون دانه می‌شمری
  4. 4 دوری ز میوه ما چون برگ می‌طلبی·دوری ز شیوه ما زیرا که شیوه گری
  5. 5 اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوست·زین حشر بی‌خبرند این مردم حشری
  6. 6 ارواح بر فلک‌اند پران به قول نبی·ارواح امتنانی طائر خضری
  7. 7 ز آن طالب فلکند کز جوهر ملکند·انظر الی ملک فی صورت البشری
  8. 8 این روح گرد بدن چون چرخ گرد زمین·فالجسم جامده و الروح فی السفری
  9. 9 زین برج‌ها بگذر چون همپر ملکی·و اطلع علی افق کالشمس و القمری

ganjoor: sh3114 · public domain