دیوان شمس› غزل ۴۰۷› بیت ۳ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۴۰۷
- هَر کِه او، سَر نَنَهَد بَر کَفِ پایَش، آن دَم بَهْرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَس، او، شِیْطان است
G407:3
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است·ماه اَز او، چَشْم گِرِفْتهست و فَلَک، لَرْزان است
- 2 خاصِه، آن لَحْظِه کِه اَز حَضْرَتِ حَق، نور کِشَد·سِجْدِهگاهِ مَلَک و قِبْلِهیِ هَر اِنْسان است
- 3 هَر کِه او، سَر نَنَهَد بَر کَفِ پایَش، آن دَم·بَهْرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَس، او، شِیْطان است
- 4 وَ آنْک، آن لَحْظِه نَبینَد اَثَرِ نور، بَر او·او، کَم اَز دیو بُوَد؛ زانْک تَنِ بیجان است
- 5 دِل بِه جا دار دَر آن طَلْعَتِ باهِیْبَتِ او·گَر تو مَرْدی که رُخَش قِبْلِهگَهِ مَرْدان است
- 6 دَسْت بَرْدار زِ سینِه، چِه نِگَه میداری؟·جان دَر آن لَحْظِه بِدِه شاد کِه مَقْصود، آن است
- 7 جُمْلِه را آب دَرْاَنْداز و دَر آن آتَش شو·کآتَشِ چِهْرِهیِ او، چِشْمِهگَهِ حِیْوان است
- 8 سَر بَرآوَر زِ میانِ دِلِ شَمْسِ تَبْریز·کاو خَدیوِ اَبَد و خُسْروِ هَر فَرْمان است
ganjoor: sh407 · public domain