دیوان شمس غزل ۷۶۸ بیت ۲ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۷۶۸

  1. شجری خوش و خرامان به میانه بیابان که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد

G768:2

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد·که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد
  2. 2 شجری خوش و خرامان به میانه بیابان·که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد
  3. 3 فلکی چو آسمان‌ها که بدوست قصد جان‌ها·که زحل نیارد آن جا که به زهره برستیزد
  4. 4 گهری لطیف کانی به مکان لامکانی·بویست اشارت دل چو دو دیده اشک بیزد

ganjoor: sh768 · public domain