غزل شمارهٔ ۸۴۷

✦ معنای کلِ این غزل

هر بیت را بگشایید — صفحهٔ خودش را دارد: برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G847:1 پیمانه ایست این جان پیمانه این چه دانداز پاک می‌پذیرد در خاک می‌رساند
2. G847:2 در عشق بی‌قرارش بنمودنست کارشاز عرش می‌ستاند بر فرش می‌فشاند
3. G847:3 باری نبود آگه زین سو که می‌رساندای کاش آگهستی زان سو که می‌ستاند
4. G847:4 خاک از نثار جان‌ها تابان شده چو کان‌هاکو خاک را زبان‌ها تا نکته‌ای جهاند
5. G847:5 تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشهکان بیشه جان ما را پنهان چه می‌چراند
6. G847:6 این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هوای آه را پناه او ما را که می‌کشاند
7. G847:7 شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهدشیری که خویش ما را از خویش می‌رهاند
8. G847:8 آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهوما را به این فریب او تا بیشه می‌دواند
9. G847:9 چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گهگر فاتحه شویم او از ناز برنخواند

ganjoor: sh847 · public domain