متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 به روز مرگ چو تابوت من روان باشد·گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
2. 2 برای من مگری و مگو «دریغ دریغ»·به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
3. 3 جنازه‌ام چو ببینی مگو «فراق فراق»·مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
4. 4 مرا به گور سپاری مگو «وداع وداع»·که گور پردهٔ جمعیت جنان باشد
5. 5 فُروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر·غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟!
6. 6 تو را غروب نماید ولی شروق بود·لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
7. 7 کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟!·چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟!
8. 8 کدام دلو فرورفت و پر برون نامد·ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد؟!
9. 9 دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا·که های‌هوی تو در جوّ لامکان باشد