قرائت› دفتر ۴› بخش ۵۱ → قبلی · بعدی ←
بخش ۵۱ - قصهٔ صوفی کی در میان گلستان سر به زانو مراقب بود یارانش گفتند سر برآور تفرج کن بر گلستان و ریاحین و مرغان و آثار رحمةالله تعالی
داستان صوفی که در میان گلستان سر به زانو مراقب بود، یارانش گفتند سر برآور و بر گلستان و ریحانها و پرندگان و آثار رحمت خداوند تفرج کن
- M4:1356 صوفیی در باغ از بهر گشادصوفیانه روی بر زانو نهاد
- M4:1357 پس فرو رفت او به خود اندر نغولشد ملول از صورت خوابش فضول
- M4:1358 که چه خسپی آخر اندر رز نگراین درختان بین و آثار و خضر
- M4:1359 امر حق بشنو که گفتهست انظرواسوی این آثار رحمت آر رو
- M4:1360 گفت آثارش دلست ای بوالهوسآن برون آثار آثارست و بس
- M4:1361 باغها و سبزهها در عین جانبر برون عکسش چو در آب روان
- M4:1362 آن خیال باغ باشد اندر آبکه کند از لطف آب آن اضطراب
- M4:1363 باغها و میوهها اندر دلستعکس لطف آن برین آب و گلست
- M4:1364 گر نبودی عکس آن سرو سرورپس نخواندی ایزدش دار الغرور
- M4:1365 این غرور آنست یعنی این خیالهست از عکس دل و جان رجال
- M4:1366 جمله مغروران برین عکس آمدهبر گمانی کین بود جنتکده
- M4:1367 میگریزند از اصول باغهابر خیالی میکنند آن لاغها
- M4:1368 چونک خواب غفلت آیدشان به سرراست بینند و چه سودست آن نظر وقتی که خواب غفلتشان به پایان میرسد،حقیقت را آشکارا میبینند، اما آن دیدن دیگر چه سودی دارد؟این بیت میگوید زمانی که عمر به پایان میرسد و انسان از غفلت بیدار میشود، حقیقت را درمییابد، اما این بیداری دیرهنگام و پس از مرگ، دیگر فایدهای ندارد.
- M4:1369 بس به گورستان غریو افتاد و آهتا قیامت زین غلط وا حسرتاه
- M4:1370 ای خنک آن را که پیش از مرگ مردیعنی او از اصل این رز بوی برد