بخش ۳۲ - قصهٔ هلال کی بندهٔ مخلص بود خدای را صاحب بصیرت بی‌تقلید پنهان شده در بندگی مخلوقان جهت مصلحت نه از عجز چنانک لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ایشان بندهٔ سایس بود امیری را و آن امیر مسلمان بود اما چشم بسته داند اعمی که مادری دارد لیک چونی بوهم در نارد اگر با این دانش تعظیم این مادر کند ممکن بود کی از عمی خلاص یابد کی اذا اراد الله به عبد خیرا فتح عینی قلبه لیبصره بهما الغیب این راه ز زندگی دل حاصل کن کین زندگی تن صفت حیوانست

داستان هلال که بنده مخلص خدا بود، صاحب بصیرت بی‌تقلید، پنهان شده در بندگی مخلوقات به جهت مصلحت، نه از عجز؛ چنانکه لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ایشان. او بنده سایس (سرپرست) امیری بود، و آن امیر مسلمان بود، اما چشم بسته می‌دانست که مادری دارد، اما چگونگی او را با وهم درنمی‌یاورد. اگر با این دانش، این مادر را تعظیم کند، ممکن است از کوری خلاص یابد، که «هرگاه خداوند خیری برای بنده‌اش اراده کند، چشمان قلبش را باز می‌کند تا با آنها غیب را ببیند.» این راه را از زندگی دل حاصل کن، که این زندگی تن صفت حیوان است