غزل شمارهٔ ۱۳۱

✦ Tämän ghazalin merkitys

Avaa säepari sen omalle sivulle — käännös, selitys, vaikeat sanat.

1. G131:1 من چو موسی در زمان آتش شوق و لقاسوی کوه طور رفتم حبذا لی حبذا
2. G131:2 دیدم آن جا پادشاهی خسروی جان‌پروریدلربایی جان‌فزایی بس لطیف و خوش‌لقا
3. G131:3 کوه طور و دشت و صحرا از فروغ نور اوچون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا
4. G131:4 ساقیان سیمبر را جام زرین‌ها به کفرویشان چون ماه تابان پیش آن سلطان ما
5. G131:5 روی‌های زعفران را از جمالش تاب‌هاچشم‌های محرمان را از غبارش توتیا
6. G131:6 از نوای عشق او آن‌جا زمین در جوش بودوز هوای وصل او در چرخ دایم شد سما
7. G131:7 در فنا چون بنگرید آن شاه شاهان یک نظرپای همّت را فنا بنهاد بر فرق بقا
8. G131:8 مطرب آن‌جا پرده‌ها بر هم زند خود نور اوکی گذارد در دو عالم پرده‌ای را در هوا
9. G131:9 جمع گشته سایه الطاف با خورشید فضلجمع اضداد از کمال عشق او گشته روا
10. G131:10 چون نقاب از روی او باد صبا اندرربودمحو گشت آن‌جا خیال جمله‌شان و شد هبا
11. G131:11 لیک اندر محو هستی‌شان یکی صد گشته بودهست محو و محو هست آن‌جا بدید آمد مرا
12. G131:12 تا بدیدم از ورای آن جهان جان‌صفتذره‌ها اندر هوایش از وفا و از صفا
13. G131:13 بس خجل گشتم ز رویش آن زمان تا لاجرمهر زمان زنار می‌ببریدم از جور و جفا
14. G131:14 گفتم ای مه توبه کردم توبه‌ها را رد مکنگفت بس راهست پیشت تا ببینی توبه را
15. G131:15 صادق آمد گفت او وز ماه دور افتاده‌امچون حجاج گمشده اندر مغیلان فنا
16. G131:16 نور آن مه چون سهیل و شهر تبریز آن یمناین یکی رمزی بود از شاه ما صدرالعلا

ganjoor: sh131 · public domain