M1:1354 — جسمشان در رقص و جانها خود مپرس / وانک گِرد جانْ از آنها خود مپرس

这句诗描绘了从压迫中获得解放后，那份无法抑制的、狂喜的场面。鲁米（Rumi）刚刚将这种喜悦比作挣脱土壤束缚、在风中摇曳的树枝，以及摆脱肉体（“水与泥”）牢笼的灵魂。这句诗是这一比喻的高潮。

“身体在舞蹈”指的是外在、可见的喜悦。这是故事中动物们听到狮子死讯后的直接反应，也是任何一个灵魂在体验到灵性自由时，肉身所能表现出的最极致的快乐。然而，鲁米立刻指出，这可见的舞蹈与灵魂内在的真实状态相比，根本不值一提。“灵魂的状态则无须多问”（جانها خود مپرس）是一个波斯语的表达方式，意指其状态之崇高、体验之深刻，已经超越了言语所能探询的界限。任何提问都是多余的，因为答案无法被言说或理解。

第二句则更进一步：“那围绕着灵魂的，更是无可言说”（وانک گِرد جانْ از آنها خود مپرس）。如果说灵魂的喜悦已不可言说，那么那环绕、支撑、并赋予灵魂生命的本源——那神圣的临在或爱——就更加神秘，更加无法形容了。鲁米在此引导读者从可见的狂欢，深入到不可言说的灵性核心。这句诗不仅描述了故事中动物们的喜悦，更深刻地揭示了苏菲（Sufi）思想的核心：当灵魂回归其神圣本源时，所体验到的狂喜是超越一切形式与语言的终极真实。

این بیت اوج شادی حیوانات (نخچیران) را پس از رهایی از شرّ شیر توصیف می‌کند. مولانا این شادی را در سه لایهٔ تو در تو به تصویر می‌کشد:

1. رقص جسم: بیرونی‌ترین و محسوس‌ترین لایه، رقص و پایکوبی بدن‌هایشان است. این همان شادی‌ای است که در ابیات قبل با تشبیه به رقص شاخ و برگ در باد بیان شد. این شادی، نتیجهٔ مستقیم رهایی از یک تهدید فیزیکی و مرگ حتمی است.

2. وجد جان: لایهٔ عمیق‌تر، حالِ جان‌هاست. مولانا با عبارت «خود مپرس» بیان می‌کند که این سرور درونی، بسیار فراتر از رقص بیرونی و خارج از حیطهٔ کلام است. این شادی دیگر صرفاً از رفع خطر نیست، بلکه تجربه‌ای معنوی از آزادی و حیات دوباره است.

3. آنچه پیرامون جان است: درونی‌ترین و وصف‌ناپذیرترین لایه، «آنک گِردِ جان» است. این اشاره به حقیقتی فراتر از خودِ روح فردی دارد؛ می‌تواند اشاره به حضور حق، انوار الهی، یا آن فضای معنوی باشد که روح در آن غرق می‌شود. اگر رقص جسم قابل دیدن و وجد جان قابل تصور است، این لایهٔ سوم کاملاً ناگفتنی و متعالی است. مولانا با تکرار «خود مپرس» بر این ناتوانی از بیان تأکید می‌کند و شنونده را به سکوت و درک حضوری فرامی‌خواند.