Lire› Livre 1› Interprétation de la parole de Farid al-Din Attar (que Dieu sanctifie son âme) : « Ô insouciant, tu es l'esclave de ton âme, mange ton sang au milieu de la poussière, car si l'homme au cœur spirituel mange du poison, ce sera du miel. » Quant au sens de sa parole (paix sur lui) : « En vérité, Sa'd est jaloux, et je suis plus jaloux que Sa'd, et Dieu est plus jaloux que moi. Et par Sa jalousie, les abominations, qu'elles soient apparentes ou cachées, sont interdites. »› Verset 1609
M1:1609 — صاحب دل را ندارد آن زیان / گر خورد او زهر قاتل را عیان
M1:1609
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
انسان کامل و به مقصد رسیده (صاحب‌دل) از اموری که برای دیگران مهلک است، آسیبی نمی‌بیند، زیرا به واسطه‌ی کمال معنوی خود، ماهیت زهرآگین آنها را دگرگون می‌کند.
این بیت در ادامه‌ی توضیح قول عطار نیشابوری آمده است که می‌گوید اگر «صاحب‌دل» زهری بنوشد، برایش به انگبین (عسل) بدل می‌شود. مولانا اینجا تأکید می‌کند که این سخن، مبالغه‌ای شاعرانه نیست، بلکه بیان یک حقیقت معنوی است.
«صاحب‌دل» کسی است که از مراحل ابتدایی سلوک عبور کرده و به «صحت» و سلامت کامل روحانی دست یافته است. همان‌طور که بدن سالم می‌تواند غذایی سنگین را هضم کند، روح کامل نیز می‌تواند تجربیات و پدیده‌هایی را که برای یک سالک مبتدی یا فرد عادی «زهر» و نابودکننده است، در خود هضم کرده و آن را به ماده‌ای برای رشد و کمال بیشتر تبدیل کند. این قدرت دگرگون‌سازی، ویژگی انسان کامل است که به تعبیر مولانا در ابیات بعدی، مانند ابراهیم است که آتش برایش گلستان می‌شود یا همچون کیمیاگری است که خاک را به طلا بدل می‌کند.
بنابراین، «خوردن زهر» استعاره‌ای است از مواجهه با هر امر بالقوه آسیب‌زا، چه یک وسوسه‌ی نفسانی، چه یک مصیبت دنیوی یا یک شبهه‌ی فکری. فرد ناقص و مبتدی در این مواجهه از پا در می‌آید، اما انسان کامل چون به منبع هستی متصل است، نه تنها آسیب نمی‌بیند، بلکه آن را به سود معنوی تبدیل می‌کند.
- صاحب دل
- انسان کامل، عارف واصل، کسی که به معرفت قلبی رسیده است.
- زیان
- ضرر، آسیب، گزند.
- قاتل
- کشنده، مهلک.
- عیان
- آشکارا، به طور واضح.
Este pareado afirma que para una persona con un corazón iluminado y conectado con la Verdad divina, ni siquiera el veneno más mortífero puede causarle un daño real, ya que su esencia interior está más allá de las aflicciones materiales.
Este beyt es una poderosa afirmación de la invulnerabilidad espiritual del ṣāḥib-dil (صاحب دل), el 'dueño del corazón' o 'aquel que posee un corazón puro e iluminado'. Rumi lo presenta en el contexto de una historia que contrasta a quienes están atrapados en el ego (nafs) con aquellos que han trascendido esta limitación. Para el ṣāḥib-dil, la salud espiritual ya ha sido alcanzada, y por lo tanto, no necesita de precauciones mundanas ni de la evitación de peligros externos. El veneno, una metáfora de las adversidades, las pruebas o incluso las influencias negativas del mundo, no puede penetrar ni corromper su estado interior de pureza y conexión divina. Es una metáfora de la libertad de la dependencia de lo externo y de la realización de que el verdadero daño o beneficio reside en el estado del propio corazón y espíritu, no en las circunstancias materiales. En el sufismo, se entiende que la persona cuyo corazón ha sido purificado y se ha vuelto un espejo de la Realidad divina, está protegida por la gracia de Dios, y su percepción de la realidad se transforma, viendo incluso el veneno como un dulce néctar, como se menciona en el título de la sección.
- صاحب دل
- Literalmente 'dueño del corazón'; se refiere a una persona cuyo corazón ha sido purificado e iluminado por la experiencia espiritual, conectada con la verdad divina.
- زیان
- Daño, perjuicio, pérdida.
- زهر قاتل
- Veneno mortal o letal.
- عیان
- Abiertamente, manifiestamente, a la vista.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.