M1:2188 — پیش من بنشین و مهجوری مساز / تا به گوشَت گویم از اقبال راز؛

این بیت لحظه‌ی اوج فروتنی و محبت در داستان است. عمر، خلیفه‌ی مقتدر و نماد شریعت، پیرمرد نوازنده‌ای را که از ترس او به گورستان پناه برده، پیدا کرده است. پیرمرد با دیدن عمر می‌لرزد و قصد فرار دارد، چرا که خود را گناهکار و مستحق مجازات می‌بیند.

اما عمر، به جای تهدید و تنبیه، او را با مهربانی به نزد خود فرا می‌خواند. عبارت «پیش من بنشین» یک دعوت صمیمانه برای رفع فاصله و وحشت است. عمر از او می‌خواهد که «مهجوری» و بیگانگی را کنار بگذارد، گویی می‌گوید دیگر بین ما و تو جدایی نیست. او که نماینده‌ی قدرت ظاهری است، اکنون حامل یک پیام کاملاً درونی و معنوی است: «رازی از اقبال». این راز، همان بشارت لطف و توجه خداوند است که در بیت‌های بعدی آشکار می‌شود. مولانا تقابل میان ترس پیر از شریعت (عمر) و آغوش باز رحمت الهی (پیام عمر) را به زیبایی به تصویر می‌کشد.