Lire› Livre 1› L'arrivée des chefs et des gardes du calife pour honorer l'Arabe et accepter son cadeau› Verset 2795
M1:2795 — همچو اعرابی که آب از چه کشید / آب حیوان از رخ یوسف چشید
M1:2795
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
این بیت مثال کسی را می‌آورد که در جستجوی چیزی مادی و معمولی بود، اما به موهبتی بسیار بزرگتر و معنوی دست یافت؛ همانند مرد عربی که در پی آب بود ولی یوسف را یافت.
این بیت یکی از چندین مثال متوالی است که مولانا برای روشن کردن یک مفهوم کلیدی می‌آورد: گاهی انسان با نیتی کوچک و مادی قدم در راهی می‌گذارد، اما در مقصد با حقیقتی بسیار والاتر و روحانی روبرو می‌شود که مسیر زندگی‌اش را دگرگون می‌کند.
در اینجا، مولانا به داستان قرآنی حضرت یوسف اشاره می‌کند. کاروانی در بیابان به چاهی می‌رسد و مردی عرب (اعرابی) را برای آوردن آب به کنار چاه می‌فرستد. او دلو را به چاه می‌اندازد تا آب بکشد، اما چیزی که بالا می‌آید، نه آب معمولی، که چهرهٔ زیبای یوسف است. مولانا این زیبایی را به «آب حیوان» یا آب زندگانی تشبیه می‌کند؛ یعنی آن مرد در جستجوی آب برای رفع تشنگی جسم بود، اما به منبع حیات معنوی و زیبایی الهی دست یافت.
این داستان نمادی از سلوک معنوی است. سالک ممکن است با انگیزه‌های اولیه و حتی دنیوی (مانند جستجوی آرامش، حل یک مشکل یا کسب معرفت) راه خود را آغاز کند، اما در میانهٔ راه، با جذبهٔ جمال حق یا راهنمایی یک پیر، به چیزی فراتر از انتظار اولیه‌اش می‌رسد و هدف اصلی، دیدار معشوق ازلی می‌شود، نه آن خواستهٔ کوچک ابتدایی.
- اعرابی
- مرد عرب بیابان‌نشین، بادیه‌نشین
- چه
- چاه
- آب حیوان
- آب زندگانی، چشمه‌ای افسانه‌ای که هر کس از آن بنوشد عمر جاویدان می‌یابد. در ادبیات عرفانی، کنایه از معرفت الهی و عشق حقیقی است.
- رخ
- چهره، صورت
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.