M1:2887 — در حکایت گفته‌ایم احسان شاه / در حق آن بی‌نوای بی‌پناه

这句诗在鲁米的《玛斯纳维》中起着结构性的作用，它标志着一个段落的结束和另一个段落的开始。鲁米在此暂停了说教，回顾他刚刚讲述的故事——一个贫穷的阿拉伯人将一罐雨水作为礼物献给巴格达的哈里发。

在此之前，鲁米一直在探讨“饥饿”与“饱足”的形而上意义，认为物质上的匮乏（如那个“一无所有的”阿拉伯人）可以成为一种强大的驱动力，将人引向精神的“宫廷”。而物质上的饱足则会使人变得懒惰和迟钝。

这句诗就像一个路标，告诉读者：“我们已经展示了那个故事（در حکایت گفته‌ایم），即君王（象征神圣恩典）如何慷慨地回应那个一无所有、无依无靠之人（بی‌نوای بی‌پناه，象征寻求者）的真诚奉献。”它将具体的故事与更广泛的哲学论述连接起来，为接下来探讨“爱人”的言语如何永远散发着真诚的芬芳（无论其外在形式如何）做好了铺垫。

مولانا در این بیت، خواننده را به داستانی که پیش‌تر در همین دفتر اول (ابیات ۲۴۶۸ به بعد) تعریف کرده ارجاع می‌دهد. آن داستان دربارهٔ مرد عرب فقیری است که از بیابان، سبویی پر از آب باران را به عنوان هدیه‌ای خالصانه برای خلیفهٔ بغداد می‌آورد، غافل از آنکه در بغداد رود دجله روان است. خلیفه با بزرگواری هدیهٔ او را می‌پذیرد و به او پاداشی بزرگ می‌دهد.

این بیت مانند یک پل عمل می‌کند. مولانا پس از یک سلسله ابیات اندرزی دربارهٔ خطرات سیری و نفس اماره (که آن را به سگی تشبیه می‌کند)، دوباره به خط اصلی داستان بازمی‌گردد. او با یادآوری آن حکایت، زمینه را برای ادامهٔ بحث دربارهٔ عشق و اخلاص آماده می‌کند. گویی می‌گوید: «همان‌طور که در آن داستان گفتیم، لطف و کرم شاه (نماد حق و پیر معنوی) شامل حال نیازمندِ بی‌‌پناه (نماد سالک صادق) می‌شود.» این یادآوری، مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که توضیح می‌دهند چگونه کلام عاشق، حتی اگر در ظاهر کفرآمیز یا بی‌ربط به نظر برسد، بوی عشق و حقیقت می‌دهد، درست همان‌طور که هدیهٔ ناچیز آن مرد عرب، بوی صداقت و اخلاص می‌داد.