M1:517 — تا نشانِ حق نیارد نوبهار / خاکْ سِرها را نکرده آشکار

这句诗将苏非思想中的神圣恩典与自然现象巧妙地融合在一起。

在鲁米笔下，“新春”（نوبهار）不仅仅是季节的更替，它更是神圣实在（حق）临在的“信物”或“迹象”（نشان）。正如春天以其温暖与雨水唤醒沉睡的大地，使其长出花草树木，神圣的恩典与真理也会唤醒沉寂的人心与看似无生命的物质世界，使其展现内在的潜能与秘密（سِرها）。

紧接前文，鲁米将大地比作一位“受托者”（امین），因为它忠实地守护并归还播下的种子。这句诗则进一步阐明了这一“忠信”得以实现的前提条件：大地自身无法主动显露其宝藏，它需要一个来自更高源头的“信号”——春天的到来。同理，人的心灵或整个存在界也像一片土地，蕴含着无数秘密与潜能，但若无神圣真理之光的照耀与恩典的触动，这些内在的宝藏将永远不为人知，无法显现。

این بیت در ادامهٔ توصیف زمین به عنوان امانت‌دار الهی است. مولانا می‌گوید زمین با تمام قابلیت‌ها و استعدادهایش، خود به خود عمل نمی‌کند. او رازها (دانه‌ها و گیاهان بالقوه) را در سینهٔ خود پنهان نگه می‌دارد تا زمانی که «نشان حق» یا همان فرمان الهی فرا برسد.

این فرمان در قالب «نوبهار» تجلی پیدا می‌کند. بهار، پیام‌آور و مجری امر خداوند برای رستاخیز طبیعت است. با آمدن بهار، زمین اذن می‌یابد تا آنچه را به امانت نگه داشته بود، آشکار کند و برویاند. این تصویر، استعاره‌ای بزرگتر برای کل هستی و به‌ویژه جان انسان است: استعدادهای معنوی و اسرار الهی در وجود انسان نهفته است، اما شکوفایی و ظهور آن‌ها نیازمند یک فرمان، یک تجلی، و یک «بهار روحانی» از جانب حق است. بدون اذن و عنایت او، هیچ سری آشکار نمی‌شود و هیچ استعدادی به ثمر نمی‌نشیند.