M1:601 — جمله گفتند ای وزیر انکار نیست / گفتِ ما چون گفتنِ اغیار نیست

این بیت آغاز پاسخ مریدان به وزیر است. آنها پیش از این به کارهای به ظاهر کفرآمیز وزیر (خراب کردن مسجد و سوزاندن قرآن برای نجات مسیحیان) اعتراض کرده بودند. اکنون که از نیت خیر او آگاه شده‌اند، زبان به عذرخواهی می‌گشایند.

نکتهٔ اصلی این بیت، تمایز میان دو نوع اعتراض است: اعتراض «اغیار» و اعتراض «یاران». مریدان می‌گویند که مخالفت ما مانند مخالفت دشمنان و بیگانگان نبود که از سر کینه و انکار حقیقت باشد. بلکه حرف ما، مانند گله و شکایت عاشقی از معشوق یا فرزندی از والدین است که از شدت علاقه و نگرانی سرچشمه می‌گیرد. آنها با این بیان، هم خطای خود در قضاوت عجولانه را می‌پذیرند و هم بر عمق ارتباط و محبت خود با مرشدشان (وزیر) تأکید می‌کنند. این مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که در آن خود را به ساز و نی تشبیه می‌کنند که صدایشان از نوازنده (یعنی وزیر) است و از خود اراده‌ای ندارند.