Lire› Livre 2› Le gouverneur ordonne à l'homme d'arracher le buisson d'épines qu'il a planté au bord du chemin› Verset 1261
M2:1261 — بعد از آن چیزی که کاری بر دهد / لاله و نسرین و سیسنبر دهد
M2:1261
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
Una vez que el fuego del ego es extinguido por el agua de la gracia, el alma se convierte en un jardín fértil que produce belleza y fragancia.
Este verso es la culminación de una metáfora extendida. Rumi ha descrito el alma del buscador espiritual (el nafs, o ego) como un fuego destructivo que amenaza con quemar el "jardín" de las virtudes de una persona, como la justicia y la bondad ('adl y iḥsān).
La solución, explica, es apagar este fuego con el "agua de la misericordia", que se encuentra en la compañía de un guía espiritual o un verdadero creyente, cuya esencia es como una "luz fresca". Cuando esta agua espiritual apaga el fuego del ego, el terreno del alma, que antes era estéril y peligroso, se transforma. Ya no es una amenaza.
El verso 1261 describe el resultado de esta transformación: la tierra ahora "cultivada" (kārī bar dehad) produce flores hermosas y fragantes. El tulipán (lāleh), el nardo (nasrīn) y la hierbabuena (sīsanbar) simbolizan las cualidades espirituales nobles —belleza, amor, dulzura, vida— que florecen naturalmente una vez que el ego destructivo ha sido sometido. Es una promesa de que la ardua labor de la purificación espiritual no conduce al vacío, sino a un florecimiento interior.
- کاری بر دهد
- Lit. "da trabajo/fruto". Una expresión idiomática que significa volverse cultivado, productivo o fértil. Se refiere a la tierra que ha sido labrada y ahora puede dar una cosecha.
- لاله
- Tulipán. En la poesía persa, a menudo simboliza al amante perfecto, la belleza, el corazón marcado por el amor (debido a su centro oscuro) o un mártir.
- نسرین
- Nardo o rosa silvestre (eglantina). Una flor blanca y fragante, a menudo asociada en la poesía con la belleza pura y delicada del rostro del Amado.
- سیسنبر
- Hierbabuena o menta verde. Una hierba aromática que simboliza la fragancia espiritual, la dulzura y las cualidades vivificantes que emanan de un corazón purificado.
پس از آنکه آتش نفس فرونشست و خاموش شد، زمین وجود انسان که پیش از این خار می‌رویاند، به گلستانی تبدیل می‌شود که در آن زیباترین گل‌ها و گیاهان عطرآگین می‌رویند.
این بیت نتیجه‌ی فرآیندی را توصیف می‌کند که در ابیات پیشین شرح داده شد. مولانا نفس اماره را به آتشی تشبیه می‌کند که باغ درون انسان (فضایل اخلاقی مانند عدل و احسان) را می‌سوزاند. راهنمایی و نور معرفت پیر یا انسان کامل، همچون آب رحمتی است که بر این آتش ریخته می‌شود. این فرآیندِ خاموش کردنِ نفس، گرچه در ابتدا با درد و مقاومت همراه است (که مولانا آن را به صدای «چک‌چک» آب بر آتش تشبیه می‌کند)، اما نتیجه‌ای حیات‌بخش دارد.
وقتی این آتش ویرانگر مهار شد، «چیزی که کاری بر دهد» اتفاق می‌افتد؛ یعنی وجود انسان که پیش از این سترون یا خارزار بود، به زمینی حاصلخیز و آماده‌ی کشت تبدیل می‌شود. ثمره‌ی این تحول، نه دیگر خارِ آزار و خودخواهی، بلکه «لاله و نسرین و سیسنبر» است. این گل‌ها و گیاهان خوشبو نماد فضایل، زیبایی‌های معنوی، و کمالات انسانی هستند که در سایه‌ی تزکیه‌ی نفس و پیروی از راهنمای معنوی شکوفا می‌شوند. در واقع، این بیت تصویری از بهشت درون است که پس از خاموش شدن دوزخ نفس، پدیدار می‌گردد.
- کاری بر دهد
- حاصلخیز شود، به ثمر بنشیند، فایده‌ای بدهد
- نسرین
- نوعی گل سفید و خوشبو، شبیه نرگس
- سیسنبر
- گیاهی خوشبو و معطر، نوعی پونه یا نعناع
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.