Lire› Livre 2› Le gouverneur ordonne à l'homme d'arracher le buisson d'épines qu'il a planté au bord du chemin› Verset 1266
M2:1266 — هین و هین ای راهرو بیگاه شد / آفتاب عمر سوی چاه شد
M2:1266
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
Este verso es una advertencia urgente de que el tiempo se acaba. La vida, como un sol que se pone, se acerca rápidamente a su fin, por lo que no hay momento que perder en el camino espiritual.
Este dístico funciona como una llamada de atención en medio de una exhortación más amplia. Rumi ha estado utilizando la metáfora de un hombre que se niega a arrancar un espino que plantó en el camino, una imagen del alma que pospone el arrepentimiento y la reforma. El espino representa los malos hábitos, los apegos y los rasgos de carácter negativos que hieren tanto al yo como a los demás. El tiempo pasa, y el «árbol» de estos defectos se arraiga más profundamente, volviéndose más difícil de eliminar.
En este contexto, el verso M2:1266 es un grito directo y sin rodeos. Rumi se dirige al lector como un rāh-raw (viajero en el camino espiritual), recordándole que el viaje tiene un final. La imagen del «sol de la vida» dirigiéndose «hacia el pozo» es poderosa y sombría. El sol se pone en el horizonte, pero aquí se hunde en un pozo, una metáfora del sepulcro. El día de la oportunidad —el tiempo para actuar, para arrancar el espino, para sembrar buenas semillas— está terminando.
El tono es de urgencia apremiante, subrayado por la repetición de hīn va hīn («¡vamos!», «¡atención!»). Rumi está cortando todas las excusas y la procrastinación. Los versos que siguen refuerzan este mensaje: usa la fuerza que te queda ahora, siembra las pocas semillas que te quedan, atiende la mecha de tu lámpara antes de que se apague. No es un mensaje de desesperación, sino un estímulo para aprovechar el momento presente antes de que la oportunidad de crecimiento y transformación se pierda para siempre.
- هین و هین
- Interjección de urgencia y advertencia, que puede traducirse como «¡Vamos!», «¡Atención!», «¡Cuidado!». Se utiliza para instar a una acción inmediata.
- راهرو
- Literalmente, «el que va por el camino». Se refiere al viajero, al caminante. En el contexto sufí, es el *sālik*, el buscador espiritual que recorre la senda hacia Dios.
- بیگاه
- «Tarde», «a deshora», «en un momento inoportuno». Indica que el tiempo apropiado para una acción está a punto de pasar o ya ha pasado.
- چاه
- «Pozo». En este verso, se utiliza metafóricamente para representar la tumba o el horizonte occidental donde el sol se pone, simbolizando el final de la vida.
ای انسان که در مسیر زندگی در حرکتی، آگاه باش که زمان به سرعت میگذرد و عمرت رو به پایان است.
این بیت هشداری جدی و مستقیم به سالک یا هر انسانی است. مولانا با استفاده از استعارهٔ «راهرو» (مسافر)، زندگی را به یک سفر تشبیه میکند که مقصدی دارد و زمان آن محدود است. همانطور که مسافر باید پیش از تاریکی شب به منزل برسد، انسان نیز باید پیش از آنکه «آفتاب عمر» غروب کند، به مقصود معنوی خود نائل شود.
عبارت «بیگاه شد» تأکیدی بر از دست رفتن فرصتهاست. درست مانند ابیات قبل و بعد از آن که به پایان فصل کشت و زرع (۱۲۶۴) و تمام شدن روغن چراغ (۱۲۶۹) اشاره میکنند، این بیت نیز بر فوریتِ عمل تأکید دارد. «چاه» در اینجا نماد غرب، افق، و در نهایت قبر و پایان زندگی است. خورشید هر روز در افق غربی، که در نگاه قدما مانند چاهی تاریک بود، فرو میرود. فرورفتن آفتاب عمر در این چاه، کنایهای از مرگ و پایان یافتن فرصت برای اصلاح و تزکیهٔ نفس (کندن «خاربن» وجود) است. پیام اصلی، غنیمت شمردن لحظات باقیماندهٔ عمر برای خودسازی است.
- هین و هین
- آگاه باش، بشتاب، هشدار (برای تأکید و تحذیر)
- راهرو
- رهگذر، مسافر، سالک در مسیر معنوی
- بیگاه
- دیر وقت، هنگام غروب، آخر روز
- سوی چاه شد
- به سمت چاه رفت (کنایه از غروب کردن خورشید در افق)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.