M2:1354 — آدمی چون نور گیرد از خدا / هست مسجود ملایک ز اجتبا

Este verso culmina una poderosa metáfora que Rumí ha estado desarrollando. Compara al buscador espiritual con un trozo de hierro frío y oscuro que, al ser puesto en el fuego, pierde sus propias cualidades y adopta las del fuego: se vuelve rojo, caliente y luminoso. En ese estado de unión, el hierro puede declarar «Yo soy el fuego», no por arrogancia, sino porque ha sido completamente transformado por la esencia del fuego.

Aquí, Rumí eleva la analogía al plano humano. El «hierro» es el ser humano (Ādamī), y el «fuego» es la luz de Dios (nūr). Cuando una persona se vacía de su ego y se llena de la luz divina, alcanza el rango del ser humano perfecto. Este estado es una referencia directa a la historia coránica de Adán, ante quien Dios ordenó a los ángeles postrarse. La postración no es ante la forma física de Adán, sino ante el espíritu divino que Dios sopló en él.

Por tanto, el verso afirma que cualquier ser humano que alcance esta transformación espiritual y se convierta en un recipiente de la luz divina recupera esa dignidad primordial. Se vuelve masjūd —aquel ante quien se postran— no por mérito propio, sino por ijtibā, la elección y el favor divinos que lo han transfigurado.

این بیت نتیجه‌ی تمثیل ابیات پیشین است. در آنجا، مولانا آهن گداخته در آتش را مثال می‌زند که رنگ و ویژگی آتش را به خود می‌گیرد و گویی فریاد می‌زند «من آتشم». آن آهن، نماد انسان سالکی است که در دریای صفات الهی غرق شده و خودیّت خود را از دست داده است.

اکنون مولانا این مفهوم را به داستان آفرینش آدم در قرآن پیوند می‌زند. «نور گرفتن از خدا» همان فرایند گداخته شدن در آتش صفات الهی است. وقتی انسان به این مرتبه از فنا و بقا می‌رسد، به جایگاه خلیفةاللهی خود بازمی‌گردد؛ همان مقامی که به خاطر آن، خداوند به فرشتگان دستور داد تا بر آدم سجده کنند. این سجده نه برای جسم خاکی آدم، که برای آن «روح الهی» و «نور» بود که خداوند در او دمیده بود. بنابراین، انسان کامل که آینه‌ی تمام‌نمای نور خدا شده، شایسته‌ی همان تکریم و احترام است، نه از سر استحقاق شخصی، بلکه به دلیل «اجتبا» یا همان برگزیده شدن از سوی حق.