M2:1380 — چون تو را غم شادی افزودن گرفت / روضهٔ جانت گل و سوسن گرفت

Este verso es el corazón de una sección donde Rumi describe la condición del amante espiritual. El contexto inmediato habla del alma como un horno (kūrah) que se deleita en el fuego del amor divino (M2:1377). El sufrimiento no es algo que se deba evitar, sino el mismo proceso que purifica y transforma.

El verso M2:1380 captura el resultado de este proceso. La «pena» (gham) no es la tristeza mundana, sino el dolor del anhelo, la separación y la disciplina espiritual. Para el buscador avanzado, esta pena deja de ser un simple dolor y se convierte en el catalizador de una «dicha» (shādī) más profunda y auténtica. Es una alegría que no depende de las circunstancias externas, sino que nace de la intimidad con lo Divino, forjada en el fuego de la prueba.

La imagen del «jardín del alma» (rowże-ye jān) que se llena de «rosas y lirios» (gol o sowzan) es una metáfora clásica persa para la belleza, la vida y la plenitud espiritual. Significa que el alma, antes quizás árida, ahora florece abundantemente. La transformación es completa: lo que parecía destructivo (la pena) se revela como la causa directa del florecimiento espiritual más hermoso.

این بیت یکی از مفاهیم کلیدی در عرفان مولوی را بیان می‌کند: تبدیل رنج به شادی روحانی. در ابیات قبل، مولوی سالک را به کوره‌ای تشبیه می‌کند که با آتش عشق خوش است و از سوختن نمی‌هراسد. این «غم» در اینجا غمِ فراق از معشوق ازلی و سختی‌های راه سلوک است.

برای عارف، این غم نشانۀ توجه معشوق و مایۀ رشد و تعالی است. همانطور که باران و بادهای تند برای باغ ضروری است، سختی‌ها و غم‌های معنوی نیز باعث شکوفایی «باغ جان» (روضۀ جان) می‌شوند. این شادی، یک خوشی سطحی و دنیوی نیست، بلکه سروری عمیق و وجودی است که از دل پذیرش رنج و فنای خود در راه معشوق برمی‌خیزد. بنابراین، آنچه برای دیگران مایۀ ترس و اندوه است، برای سالک عاشق، منبع امنیت و شکفتن است، همانطور که بیت بعدی می‌گوید: «آنچ خوف دیگران آن امن تست».