M2:2361 — گفت او هم از ضرورت کای اسد / از چو من لاغر شکارت چه رسد

این بیت بخشی از داستان حملهٔ سگی در کوچه‌ای به یک گدای نابیناست. مرد نابینا که از ترس و درماندگی به ستوه آمده، برای نجات جان خود به تملق و چاپلوسی روی می‌آورد. او با زبانی عاجزانه، سگ را «اسد» (شیر) می‌خواند تا غرور او را ارضا کند.

این ترفندی روانی است. او از یک سو سگ را با صفتی بزرگ و قدرتمند ستایش می‌کند و از سوی دیگر، خود را شکاری «لاغر» و بی‌ارزش معرفی می‌کند. منطق او این است که شکار کردن موجودی ضعیف و بی‌مقدار، در شأن شکارچی بزرگی چون تو نیست. مولانا در اینجا نشان می‌دهد که چگونه «ضرورت» و فشار شرایط می‌تواند انسان را وادار به رفتاری کند که در حالت عادی انجام نمی‌دهد؛ همان‌طور که در بیت قبل به حکیمی اشاره کرد که از سر ناچاری، دم خر را تعظیم کرد.