M2:2614 — گفت هی تو کیستی نام تو چیست / گفت نامم فاش ابلیس شقیست

این بیت لحظه‌ی رویارویی مستقیم و آشکار شدن حقیقت است. معاویه که در قصر خود را حبس کرده بود تا از مزاحمت مردم در امان باشد، با مزاحمی بسیار بزرگتر و غیرمنتظره روبرو می‌شود. کسی او را برای نماز صبح بیدار کرده و سپس پنهان شده است. معاویه پس از جستجو، او را پشت در پیدا می‌کند و با لحنی آمیخته به خشم و شگفتی، هویتش را جویا می‌شود.

پاسخ ابلیس، صریح و بی‌پرده است: «نامم فاش ابلیس شقیست». او نه تنها نام خود را می‌گوید (ابلیس)، بلکه صفت خود را نیز به آن اضافه می‌کند (شقی، یعنی بدبخت و تیره روز). این صراحت، خود یک دام است و زمینه‌ساز گفتگوی بعدی می‌شود. مولانا با این صحنه‌پردازی دراماتیک، کنجکاوی خواننده و خودِ معاویه را برمی‌انگیزد تا بپرسد: چرا ابلیس، که کارش گمراه کردن است، باید کسی را برای نماز بیدار کند؟ این تضاد ظاهری، هسته‌ی اصلی داستان و درسی است که در ادامه آشکار خواهد شد.