M2:759 — رنگها بینی به جز این رنگها / گوهران بینی به جای سنگها

مولانا در این بخش، از فریب‌های دنیوی و وسوسه‌های نفسانی سخن می‌گوید که همچون صدای «غول» مسافر راه حقیقت را از مسیر اصلی منحرف می‌کنند. او راه رهایی را «ذکر حق» و پرورش صبر و بصیرت می‌داند.

این بیت نتیجه‌ی آن سلوک و ریاضت را توصیف می‌کند. انسانی که از «دیدگان هفت‌رنگ» (نماد حواس ظاهری و درک مادی) فراتر رود و به چشم دل یا بصیرت دست یابد، جهان را به گونه‌ای دیگر می‌بیند. «این رنگ‌ها» همان رنگ‌های عالم ماده است که چشم سر می‌بیند، اما سالک به درک «رنگ‌های دیگر» نائل می‌شود که همان حقایق معنوی و جلوه‌های الهی است. این دید جدید، ماهیت اشیاء را دگرگون می‌کند: آنچه پیش از این «سنگ» بی‌ارزش به نظر می‌رسید، اکنون «گوهر» گرانبهای باطنی خود را آشکار می‌سازد. این بیت در واقع گذار از عالم صورت به عالم معنا را به تصویر می‌کشد.