Lire› Livre 3› La supplication de l'homme contre le jugement de David, que la paix soit sur lui› Verset 2396
M3:2396 — سجده کرد و گفت کای دانای سوز / در دل داود انداز آن فروز
M3:2396
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
مرد ستمدیده در سجده از خدا خواست که همان آگاهی و درک سوزناکی را که به او عطا کرده، در دل حضرت داوود نیز قرار دهد تا داوود به حقیقت ماجرا پی ببرد.
این بیت، لحظه‌ی اوج تضرع و نیایش مردی است که در دادگاه حضرت داوود به ناحق محکوم شده است. او پس از اینکه می‌بیند با منطق و شاهد نمی‌تواند حق خود را ثابت کند، به تنها پناهگاه خود، یعنی خداوند، روی می‌آورد. او به خاک می‌افتد و خدا را با صفت «دانای سوز» می‌خواند؛ یعنی کسی که از آتش درون او، از درد و اشتیاقش برای عدالت، باخبر است.
خواستهٔ او این نیست که خدا مستقیماً داوری را تغییر دهد، بلکه می‌خواهد همان «فروز» یا روشنایی و بصیرتی که حقیقت را بر دل او آشکار کرده، در دل داوود نیز افکنده شود. این دعا نشان‌دهندهٔ ایمانی عمیق است: او باور دارد که اگر داوود نیز با نور الهی به ماجرا بنگرد، حقیقت را خواهد دید و به درستی قضاوت خواهد کرد. در عرفان مولوی، «دل» جایگاه دریافت الهامات الهی است و این مرد دعا می‌کند که دلِ پیامبر-قاضی، پذیرای این الهام شود.
- سوز
- درد و گداز درونی، حرارت عشق یا غم
- فروز
- روشنایی، فروغ، نور و درخشش
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.