Lire› Livre 6› L'histoire d'Imru' al-Qays qui était roi d'Arabie et d'une beauté extraordinaire, le Yusuf de son temps, et les femmes arabes, comme Zuleikha, étaient folles de lui. Et il était un poète au tempérament « Arrêtez-vous, nous pleurerons en nous souvenant d'une bien-aimée et d'un lieu de résidence. » Alors que toutes les femmes le cherchaient de tout leur cœur, oh merveille, pourquoi sa ghazal et ses lamentations ? Peut-être savait-il que toutes ces images n'étaient que des représentations gravées sur des planches de terre. Finalement, Imru' al-Qays fut pris d'un état où, au milieu de la nuit, il s'enfuit de son royaume et de sa famille, se cacha dans un vêtement grossier et alla d'une région à l'autre à la recherche de celui qui est purifié des régions : « Il réserve Sa miséricorde à qui Il veut » jusqu'à la fin.› Verset 3989

M6:3989 — گشته مردان بندگان از تیغ تو / وان زنان ملک مه بی‌میغ تو

گشته مردان بندگان از تیغ تووان زنان ملک مه بی‌میغ تو
✦ Rendre ce beyt en Français

M6:3989

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — tiré de ses conférences enregistrées sur le Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: مردان از تیغ تو بنده و فرمانبر شده‌اند، و آن زنان نیز بنده و شیفته جمال ماهِ بی‌ابرت گشته‌اند. معنا: این بیت، در جریان ستایش پادشاه روم از امروالقیس، بیان می‌دارد که مردان به سبب قدرت شمشیر و هیبت او، و زنان به دلیل زیبایی بی‌همتای چهره‌اش، مطیع و دلباخته او شده‌اند.

شرح

این بیت در ادامهٔ داستان جذاب امروالقیس می‌آید، در آن لحظه‌ای که پادشاه روم به دیدار این پادشاه آوارهٔ عرب می‌رود و به ستایش او می‌پردازد. اینجا مولانا از زبان پادشاه روم، امروالقیس را به 'یوسفِ وقتی' تشبیه می‌کند که صاحب دو گونه 'مُلک' است: یکی 'مُلک جمال' و دیگری 'مُلک بلاد'. یعنی هم زیبایی بی‌حد و حصر دارد و هم صاحب سرزمین و پادشاهی بوده است.

شرح این بیت دقیقاً در همین دو جنبه از اقتدار امروالقیس نهفته است. مولانا می‌گوید که پادشاه روم، در خطاب به امروالقیس، بیان می‌کند که 'مردان بندگان از تیغ تو' گشته‌اند؛ یعنی مردان تحت تأثیر قدرت و هیبت شمشیر او تسلیم و مطیع شده‌اند. این اشاره‌ای است به اقتدار سیاسی و نظامی امروالقیس که توانایی حکمرانی و فرمانروایی را به او می‌بخشید.

در مقابل، زنان به واسطهٔ 'ملک مه بی‌میغ تو' شیفته و بندهٔ او شده‌اند. تعبیر 'مه بی‌میغ' به معنای ماهی است که هیچ ابری آن را نپوشانده باشد، نمادی از زیبایی کامل و بی‌نقص. پادشاه روم می‌گوید که زنان نیز، نه از سر ترس از شمشیر، بلکه از سر شیفتگی به جمال بی‌نظیر امروالقیس، به او دل باخته‌اند. این دوگانگیِ 'تیغ' و 'جمال'، قدرت بیرونی و کاریزمای درونی را به تصویر می‌کشد که هر دو می‌توانند مردمان را مسحور و مطیع کنند.

نکتهٔ کلیدی از منظر مولانا، و آنچه دکتر سروش بر آن تأکید دارد، واکنش امروالقیس به این ستایش‌هاست. پادشاه روم با 'فلسفه گفتش بسی' — یعنی با سخنان پرطمطراق و به ظاهر حکیمانه، اما از نظر مولانا تهی و بی‌معنا — او را می‌ستاید. دکتر سروش در اینجا به صراحت اشاره می‌کند که مولانا کلمهٔ 'فلسفه' را با نوعی تحقیر به کار می‌برد تا نشان دهد که این گونه سخنانِ صرفاً عقلانی و بیانی، در برابر 'حال' باطنی و درد عشق، چقدر بی‌بهاست. امروالقیس در برابر این 'فلسفه‌گویی‌ها' خاموش می‌ماند تا اینکه ناگهان 'وا کرد از سر روی‌پوش' و راز درونی خود، یعنی درد عشق و طلب حق را فاش می‌کند.

این 'فاش کردنِ راز' که محصول 'خاموشی' و 'حال' درونی است، چنان تأثیری بر پادشاه روم می‌گذارد که خود او نیز دست از پادشاهی می‌شوید و در سفر عشق، همراه امروالقیس می‌شود. اینجا مولانا تصریح می‌کند که 'عشق یک کرت نکردست این گنه'؛ یعنی این نخستین بار نیست که عشق چنین می‌کند و پادشاهان را از تخت سلطنت فرود می‌آورد و آواره می‌سازد. این تأکید مولانا نشان می‌دهد که قدرت عشق، در نگاه او، فراتر از هر قدرت مادی، حتی قدرت شمشیر و جمالی است که در این بیت ستایش شده است. عشق خود 'منّ اخیر' است، آخرین وزنی که اگر بر کشتی وجود آدمی بیفتد، دیگر کشتی تاب نمی‌آورد و به کلی دگرگون می‌شود.

نکات کلیدی

  • مولانا قدرت را در دو چهرهٔ 'تیغ' (هیبت و سلطنت) و 'جمال' (زیبایی و کاریزما) تصویر می‌کند که هر دو مردم را مطیع خود می‌سازند.
  • اشاره مولانا به 'فلسفه گفتش بسی' با لحن تحقیرآمیز، بر تفاوت میان سخن تهیِ عقلانی و 'حال' اصیل باطنی تأکید دارد.
  • تحول حقیقی از 'فلسفه' (گفتار) به 'فاش کردن راز' (حال باطنی) رخ می‌دهد که قدرتی فراتر از تمامی اوصاف ظاهری دارد.
  • داستان امروالقیس نمونه‌ای از قدرت بی‌بدیل عشق است که می‌تواند پادشاهان را از تخت سلطنت به وادی بی‌خودی و ترک جاه بکشاند.

Sources: d6-s89 · 00:22:55 d6-s89 · 00:24:57 d6-s89 · 00:28:24

❋

به زبانِ تو — Votre langue · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.