Le ghazal entier ↗

1. 1 بیا ای جان نو داده جهان را·ببر از کار عقل کاردان را
2. 2 چو تیرم تا نپرانی نپرم·بیا بار دگر پر کن کمان را
3. 3 ز عشقت باز تشت از بام افتاد·فرست از بام باز آن نردبان را
4. 4 مرا گویند ‌«بامش از چه سوی است‌؟‌»·از آن سویی که آوردند جان را
5. 5 از آن سویی که هر شب جان روان است·به وقت صبح بازآرد روان را
6. 6 از آن سو که بهار آید زمین را·چراغ نو دهد صبح آسمان را
7. 7 از آن سو که عصایی اژدها شد·به دوزخ برد او فرعونیان را
8. 8 از آن‌سو که تو‌را این جست و جو خاست·نشان خود اوست می‌جوید نشان را
9. 9 تو آن مردی که او بر خر نشسته است·همی‌پرسد ز خر این را و آن را
10. 10 خمش کن کاو نمی‌خواهد ز غیرت·که در دریا درآرد همگنان را