Le ghazal entier ↗

1. 1 در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما·محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما
2. 2 بادِ باده برگمار از لطف خود تا برپرد·در هوا ما را که تا خفّت پذیرد سنگ ما
3. 3 بر کمیت می تو جان را کن سوار ِراه عشق·تا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما
4. 4 وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنک·خون چکید از بینی و چشمِ دلِ آونگ ما
5. 5 ساقیا تو تیزتر رو این نمی‌بینی که بس ؟·می‌دود اندر عقبْ اندیشه‌های لنگِ ما ؟
6. 6 در طرب اندیشه‌ها خرسنگ باشد جان‌گداز·از میانِ راه برگیرید این خرسنگِ ما
7. 7 در نوای عشق شمس الدین تبریزی بزن·مطرب تبریز در پرده‌ عشاقی چنگ ما