Le ghazal entier ↗

1. 1 رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم·در بیخودی مطلق با خود چه نیک شادم
2. 2 چشمم بدوخت دلبر تا غیر او نبینم·تا چشم‌ها به ناگه در روی او گشادم
3. 3 با من به جنگ شد جان گفتا مرا مرنجان·گفتم طلاق بستان گفتا بده بدادم
4. 4 مادر چو داغ عشقت می دید در رخ من·نافم بر آن برید او آن دم که من بزادم
5. 5 گر بر فلک روانم ور لوح غیب خوانم·ای تو صلاح جانم بی‌تو چه در فسادم
6. 6 ای پرده برفکنده تا مرده گشته زنده·وز نور رویت آمد عهد الست یادم
7. 7 از عشق شاه پریان چون یاوه گشتم ای جان·از خویش و خلق پنهان گویی پری نژادم
8. 8 تبریز شمس دین را گفتم تنا کی باشی·تن گفت خاک و جان گفت سرگشته همچو بادم