Le ghazal entier ↗

1. 1 عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن·تا چه‌ها در می دمد این عشق در سرنای تن
2. 2 هست این سر ناپدید و هست سرنایی نهان·از می لب‌هاش باری مست شد سرنای من
3. 3 گاه سرنا می نوازد گاه سرنا می گزد·آه از این سرنایی شیرین نوای نی شکن
4. 4 شمع و شاهد روی او و نقل و باده لعل او·ای ز لعلش مست گشته هم حسن هم بوالحسن
5. 5 بوحسن گو بوالحسن را کو ز بویش مست شد·وان حسن از بو گذشت و قند دارد در دهن
6. 6 آسمان چون خرقه رقصان است و صوفی ناپدید·ای مسلمانان که دیده‌ست خرقه رقصان بی‌بدن
7. 7 خرقه رقصان از تن است و جسم رقصان است ز جان·گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن
8. 8 ای دل مخمور گویی باده‌ات گیرا نبود·باده گیرای او وانگه کسی با خویشتن