Le ghazal entier ↗

1. 1 ای بخاری را تو جان پنداشته·حبه زر را تو کان پنداشته
2. 2 ای فرورفته چو قارون در زمین·وی زمین را آسمان پنداشته
3. 3 ای بدیده لعبتان دیو را·لعبتان را مردمان پنداشته
4. 4 ای کرانه رفته عشق از ننگ تو·ای تو خود را در میان پنداشته
5. 5 ای گرفته چشمت آب از دود کفر·دود را نور عیان پنداشته
6. 6 ای ز شهوت در پلیدی همچو کرم·عاشقان را همچنان پنداشته
7. 7 مستی شهوت نشان لعنت است·ای نشان را بی‌نشان پنداشته
8. 8 ای تو گندیده میان حرف و صوت·وی خدا را بی‌زبان پنداشته
9. 9 ماهتابش می‌زند بر کوریت·ای تو مه را هم نهان پنداشته
10. 10 هر چه گفتم خویشتن را گفته‌ام·ای تو هجو دیگران پنداشته