Le ghazal entier ↗

1. 1 ای مهی کاندر نکویی از صفت افزوده‌ای·تا بسی درهای دولت بر فلک بگشوده‌ای
2. 2 ای بسا کوه احد کز راه دل برکنده‌ای·ای بسا وصف احد کاندر نظر بنموده‌ای
3. 3 جان‌ها زنبوروار از عشق تو پران شده·تا دهان خاکیان را زان عسل آلوده‌ای
4. 4 ای سبک عقلی که از خویشش گرانی داده‌ای·وی گران جانی که سوی خویشتن بربوده‌ای
5. 5 شاد با گوش مقیم اندر مقالات الست·چون ز بی‌چشمان مقالات خطا بشنوده‌ای
6. 6 در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده‌ای·هر خسی را از ضرورت در جهان بستوده‌ای
7. 7 فارغی از چرب و شیرین در حلاوت‌های خود·چرب و شیرین باش از خود ز آنک خوش پالوده‌ای
8. 8 ای همه دعویت معنی ای ز معنی بیشتر·ای دو صد چندانک دعوی کرده‌ای بنموده‌ای
9. 9 ای که می‌جویی مثال شمس تبریزی تو هم·روزگاری می‌بری و اندر غم بیهوده‌ای